...ถึงกำหนดคลอดแล้วจ้ะลูกรัก แม่ขับรถพาลุงเก้อมาที่โรงพยาบาล (เป็นอย่างนั้นจริง ๆ เพราะลุงเก้อขับรถ ไม่คล่อง - ลุงเก้อขอบขับมอเตอร์ไซด์มากกว่า) แม่บอกว่ามาเองได้ ลุงเก้อก็ไม่ยอม แม่ก็รู้ว่าลุงเป็นห่วง มีนัดผ่าท้องทุกคนในวันนี้ แม่เป็นคนที่สี่ ไปรอตั้งแต้เช้า เห็นคนรอคลอดธรรมชาติแล้วสยึ๋มกึ๋ยส์ ร้องกันครวญคราง ทำเอากำลังใจเรา กระเจิดกระเจิง ร้อนก็ร้อน คนก็เยอะ

พยาบาลก็ดูแลเราแบบรัฐบาลนะลูก คงไม่ต้องอธิบายขยายความนะ ลุงเก้อกลับไปแล้ว เพราะแม่ผ่าบ่ายสองโมง และถึงอยู่ ก็ไม่ได้เห็นหน้าใคร ใคร ๆ ก็เรียกลุงเก้อเป็นสามีแม่ (พ่อหนู) แม่ไม่อธืบายละ ปล่อยให้เข้าใจผิดไป ทำไงได้ ก็มีแต่คนเขามากับสามีนี่น่า ก็มีแม่คนเดียวนี่แหล่ะ ที่ไม่มีสามี แฮ่ ๆ ๆ

บ่ายสองโมงสิบแปดนาที หมอใจดีผ่าลูกออกมาแล้ว หูย.. ใหญ่มาก - หมอคุยกัน ผมว่าแล้ว หรือถ้าปล่อยให้ถ้า ปล่อยให้คลอดเองนะ แย่แน่ - หมอคุยกันห้าโลได้มั้ง - หมอคุยกัน คุยเรื่องแชร์ คุยเรื่องอาหารเย็น คุยเริ่องจิปาถะ - หมอคุยกัน

น้ำตาแม่ตื้นเล็กน้อย ไม่รู้สึกอะไรเลย ตั้งแต่ช่วงเอวลงไป พยายามจะมอง เห็นช่วยเย็บกันใหญ่ เหมือนเย็บพุงปลา - แม่คิด ทำทุกวันก็ชิน - แม่คิด อูย สนใจแม่บ้างสิ แม่ไม่ได้คลอดลูกทุกวันนะ - แม่คิด ลูกร้องไห้ แต่นั่นเป็นเสียงสวรรค์ของแม่ ตาแม่จ้องอยู่ที่ลูกไม่ห่าง ตั้งแต่ตัดสายสะดือ ทำความสะอาด แอนด์ โซ ออน ทำทุกอย่างเหมือนในหนังสือเลย


หมอใจดีเพิ่งนึกออก อ้าววว เอาไอ้หมูอ้วนมาให้แม่เค้าหอมแก้มหน่อย - แหมม ค่อยชื่นใจตัวแดงแจ๋เลย ลูกจ๋า ลูกตัวใหญ่นะครับ มีประวัติเบาหวานคุณยาย หมอต้องเก็บตัวไว้ observe อาการไม่ต้องห่วง เค้าตัวใหญ่ เกินไป สงสัยบำรุงดี นั่นหมายถึงโครงการ baby friendly ที่โรงพยาบาลนี้ไม่ได้ใช้กับแม่


แม่ไม่ได้อยู่กับลูกเลย เราต้องแยกกัน ยังไม่รู้นานเท่าไร ทำไมนะ ลูกยังไม่ได้ทานน้ำนมเหลือง ๆ จากอกที่ว่าดีนักดีนาของแม่ เอาน่าเข้มแข็งต่อไป ไหน ๆ ก็มาได้ถึงขนาดนี้แล้ว แต่ลูกจ๋า หัวอกแม่วันนั้น มันทุกข์หนัก ลูกจะเป็นอะไรไหมหนอ ลูกจะสมบูรณ์ไหม เฮ่อ ลูกออกไปแล้ว แม่ยังเย็บพุงไม่เสร็จ หมอ พยาบาล ยังคุยเรื่องแชร์ ขนม งานแต่งงานกันต่อ เหมือนเป็นเรื่องธรรมดา แม่นอนนิ่ง ๆ น้ำตาไหล - ลูกจะเป็นอะไรไหมหนอ


กริ๊ง ๆ ๆ ๆ เสียงโทรศัพท์ กลับมาบอกว่าลูกน้ำหนัก 4.88 กิโลกรัม คลอดเวลา 14.48 นาฬิกา บุตรคุณขนิษฐา ... แหะ แหะ แม่ยังเป็นนางสาวอยู่เลย (อยากเถียง เอิ้กก) แม่ถูกเคลื่อนย้ายไปอยู่ห้องพักคนไข้ ยังไม่มีใคร มาหาเลย เหงาจริง ๆ สามียังไม่มาหรือค่ะ แหม.. เกลียดคำถามประเภทนี้จริง ๆ แต่เอาเหอะ เป็นน้ำเสียงของ ความหวังดีทั้งนั้น ไม่เจ็บเลย ชาไปทั้งพุง ทั้งขา นอนอยู่เป็นอย่างนี้เป็นวัน ๆ ยังไม่ได้เจอหน้าลูก จำหน้า ไม่ได้แล้ว เราอยู่คนละตึกกัน อยากไปหา แต่แค่หายใจ ยังเจ็บพุงแทบแย่

ขอบคุณข้อมูลจาก สนุกและ Domax
http://women.sanook.com/mom-baby

?